Jan Beijering,
van landbouwer en SS-er naar entertainer

 


Jan Beijering, Nederlands ondernemer in de entertainmentindustrie. Betreft een uitsnede van het origineel. Auteur: Jos Tipker. Bron: Wikiportrait. Licentie/toestemming: CC-BY/GFDL, Creative Commons Attribution 3.0 Unported licentie.

In 1922 wordt in Buinen (Drenthe) bij het landbouwersgezin Beijering een zoontje geboren. Ze noemen hem Jan.

 

Als de Tweede Wereldoorlog uitbreekt is het gezin N.S.B.-gezind. Bij het gezin ligt dan ook Volk en Vaderland op tafel, het lijfblad van de N.S.B [10]. In dat blad ziet Jan een advertentie, de SS, de elitetroepen van Hitler zoekt nieuwe rekruten met een Germaanse afkomst. Jongens met blond haar en blauwe ogen. Jan is zo'n Germaanse jongen en grijpt zijn kans.

 

Hij vertrekt in 1942 op 17-jarige leeftijd uit de ouderlijke woning [10] na een ruzie met zijn vader en wordt bezeten van het zwarte uniform van de Waffen SS en de manier waarop ze marcheren.

 

Na de oorlog wordt hij in 1945 geïnterneerd in kamp Westerbork. Later betuigt hij veel spijt van zijn foute verleden [1] en in een documentaire van RTV-Drenthe over het kamp Westerbork vertelt hij zijn relaas gedurende 1942 tot 1945 [2]. In 1950 trouwt Jan met Dirkje Drenth, een landbouwersdochter uit Nieuw Weerdinge. Hij huurt vervolgens het boerenbedrijf van zijn schoonouders.


Naar Vlagtwedde
Zeven jaar later in 1957 kopen Jan en zijn vrouw Dirkje Hotel-Café-Restaurant Schober in Vlagtwedde, waar zij uitgaansgelegenheid annex dancing ‘Hotel Beijering’ vestigen. Ze weten daar tientallen Nederlandse en Duitse artiesten te trekken, waaronder Willy Alberti, Ciska Peters, Vader Abraham, Anneke Grönloh, Gert & Hermien Timmerman (meer dan 50 keer!), de Geschwister Jacob, Imca Marina, Drafi Deutscher, Roy Black en Vio Torriani [11].
Aanvankelijk moet Jan niets hebben van beat en disco, maar hij ontkomt er niet aan. The Fortunes, The Kinks, The Scorpions, The Cats, The Sweet, Middle of the Road en Shocking Blue komen o.a. ook naar Vlagtwedde. Daarmee verwerft hij grote regionale en landelijke bekendheid
[11]. Ook uit Duitsland komen honderden bezoekers naar zijn dancing, waar hij 1500 personen kan onderbrengen, zo kunnen we in diverse kranten lezen. Een dagblad meldt dat bij een specifiek feest 500 bezoekers zijn geweest. Even later moet het dagblad door toedoen van Jan dit rectificeren: het zijn er 1500 geweest.

 

Zelfs The Sweet heeft in hotel Beijering opgetreden. Deze foto dateert van 9 september 2006, tijdens een optreden in Mainburg (Duitsland). The Sweet is een Britse glamrockband met hoogtijdagen tussen 1971 en 1978. De band is opgericht in 1968 als Sweetshop, later afgekort tot Sweet. De succesbezetting heeft bestaan0 uit Andy Scott (gitaar/zang), Steve Priest (bas/zang), Brian Connolly (zang) en Mick Tucker (drums/zang), van wie in 2020 enkel Andy Scott nog in leven is. Kenmerkend voor deze band is de hoge samenzang. Bron: Wikemedia Commons. Licentie: Publieke Domein.

 

Oud SS-er getuigt
Meermalen betuigt Jan Beijering spijt dat hij in de oorlogsjaren heeft gediend bij de Waffen SS. Zijn getuigenissen zijn voor altijd vastgelegd door Hennie Lemein. Een filmploeg van Zuidenwind Filmprodukties uit Breda komt bij hem te gast. Jan heeft van april 1942 tot mei 1945 bij de Waf­fen SS gediend. Het interview met Beijering over zijn oorlogsverleden wordt op film en geluidsband vastgelegd voor het nageslacht. “Zodat toekomstige generaties uit eerste hand de verhalen over de Tweede Wereldoorlog kunnen horen en zien", vertelt Joost Seelen van Zuidenwind. De serie interviews is in opdracht van het ministerie van volksgezondheid, welzijn en sport opgenomen. De overheid wil het mogelijk maken dat reflectie op de oorlogsjaren en de gevolgen daarvan kan blijven plaatsvinden aan de hand van het meest waardevolle erfgoedmateriaal van de oorlog [10].

 

Beijering heeft z’n medewerking toegezegd en is bereid het team van Zuidenwind zoveel mogelijk te vertellen over zijn keuze voor de SS, opleiding en tijd bij de Waffen SS, maar ook over de latere veroordeling en internering in strafkamp Westerbork na de oorlog, over de consequenties van de keuze en hoe hij terugkijkt op die periode. "Ik ben fout geweest", geeft Beijering toe. "Stom, stom, ik heb er enorm veel spijt van. Maar terugdraaien kan ik het niet. Ik moet leven met de gedachte dat ik ooit zo’n stomme fout heb gemaakt."[10]

 

De Vlagtwedder zegt opgelucht te zijn dat hij zijn verhaal over die donkere periode durft te vertellen. "Ik heb schoon schip willen maken. Na mijn bekentenis is het alsof er een zware last van me is afgevallen. Wie het wil horen, vertel ik van mijn verleden."[10]

 

 

Zwarte soldaten
Zwarte Soldaten, Nederlanders in de Waffen-SS is een Nederlandse documentaire van Joost Seelen. In de documentaire komen zes Nederlanders aan het woord die in de Tweede Wereldoorlog dienst hebben genomen in de Nederlandse SS en Waffen-SS. Ze praten over hun ervaringen bij de SS en sommigen over hun tijd aan het Oostfront. Aan de documentaire is sinds 2009 gewerkt en is op 2 mei 2011 voor het eerst op televisie uitgezonden door de NCRV op Nederland 2. De documentaire krijgt in 2011 een Gouden Kalf voor ‘Beste Korte Documentaire’ [10].

Behalve Jan Beijering,  komen ook de voormalige SS-ers Klaas Overmars, Cornelis Gravestein, Theo Zeestraten, Willem Beekmans en Kris Sol aan het woord [10].

 

Jan Beijering in kamp westerbork. Bron: Duncan Wijting in De krant van toen. Bij een artikel door Hennie Lemein.

 

‘NEDERLANDERS IN DE WAFFEN-SS’ wordt winnaar van het Gouden Kalf in de categorie korte documentaire.  De 'hoofdrolspelers' worden bij uitstek gezien als ‘foute’ Nederlanders: Nederlanders die tijdens de Tweede Wereldoorlog vrijwillig toetreden tot de Duitse Waffen-SS. Ondanks hun omvangrijke aantal zijn zij na de oorlog niet of nauwelijks in de openbaarheid getreden. Documentairemaker Joost Seelen slaagt erin zes van deze fanatieke SS-ers voor de camera te krijgen. Op onverbloemde en confronterende wijze vertellen de Nederlanders in Zwarte Soldaten over hun keuze voor de SS, over hun ervaringen aan het Oostfront en over de aantrekkingskracht van het soldatendom en het nationaalsocialisme van Hitlers Duitsland [10].

 

“Ik had een ploertendoder en die had ik met een riempje zo lekker om mijn hand en dan konden ze hem niet afpakken. Dus dan kregen ze klappen op hun arm en dan konden ze hun arm niet meer optillen. En dan was het gauw gebeurd. En dan kregen ze een paar klappen met die ploertendoder in hun nek en dan gingen ze plat. Ja, want ja, die joden moesten er toch uit……", vertelt één van de ‘hoofdrolspelers’ in de documentaire[10].

 

Waar de één nog steeds overtuigd is van de juistheid van antisemitische en racistische opvattingen van het nationaalsocialisme, worstelt de ander met de keuzes die hij heeft gemaakt: ‘Ik heb er aan meegeholpen. Ik zeg niet dat ik het wist. Want dat wist ik niet. Maar dat had ik maar wel moeten weten.[10]

 

Zwarte Soldaten toont de geschiedenis van 23.000 landgenoten die zich vrijwillig hebben gemeld bij de Waffen-SS. De interviews met de ex-SS’ers worden aangevuld met archiefbeelden van Gerard Nijssen (Andere Tijden, In Europa). Zo is een ontluisterend en onthullend psychologisch en historisch portret van een groep mannen ontstaan die vertellen alsof de gebeurtenissen van meer dan 65 jaar geleden hen nog steeds op de hielen zitten [10].

Zwarte Soldaten is mede tot stand gekomen dankzij een bijdrage van het programma Erfgoed van de Oorlog van het Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport en het Vfonds, onder regie van Joost Seelen en producent Zuidenwind Filmprodukties [10].

 

 

Jan Beijering vertelt in dit filmpje over zijn tijd dat hij geïnterneerd is geweest in kamp Westerbork in barak 67 na de bevrijding. Hij is daar zaalhoofd geweest. (Bron: YouTube, https://youtu.be/wtP9xFh9Adg, Hennie Lemein, RTVNoord, 17 febr. 2012):

 

 

 

 

Jan gaat staken
In 1972 gaat Jan Beijering staken. Op die bewuste zaterdag in april 1972 hebben alleen vaste gasten toegang om ’s middags in zijn hotel te komen eten. De vlag hangt halfstok en voor de ramen hangt een bord met ‘Staking’. Jan heeft al vele malen gedreigd om zijn hotel dicht te doen als de raad zijn  verzoek tot afschaffing van vermakelijkheidsbelasting gaat verwerpen. Als dat wel gebeurt zet Jan door.  “Werknemers mogen staken, waarom zou een zakenman het ook niet eens doen”, zegt Jan. Jan is boos, heel boos. De gemeente vangt jaarlijks f 25.000 uit de kassa van Jan en dat pikt hij niet. Pas zondag gaat de ‘tent’ weer open. Niet dat Beijering een weekje gaat niksen. Zijn zaak krijgt nu een grote schoonmaakbeurt.
De Raad van de gemeente Vlagtwedde zwicht niet voor de dreiging van Jan. Met 13 van de 17 stemmen vóór handhaving van deze belasting, die in andere Oostgroninger gemeenten niet meer bestaat, wordt zijn eis verworpen [8].

 

 

 

 

Beijering krijgt de grens open voor een liter jenever

De Golden Earring, The Kinks, Heino; allemaal hebben ze opgetreden in hotel Beijering in het grensdorp Vlagtwedde. Uitbater Jan Beijering regelt dan dat de grenspost langer openblijft voor zijn publiek uit Duitsland. Ze komen met auto’s en bussen vol over de grens. Achter de zaak kan Beijering maar liefst 200 auto’s kwijt, elders lezen we dat er 300 zijn. Uit Den Haag komt protest: "Het kan toch niet dat die Beijering voor een liter jenever de grens open krijgt!"
Jan Beijering schrijft tijdens zijn carrière ook zelf een aantal nummers die later worden uitgebracht op cd. Het bekendste daarvan is 'Konijnenbokje'.

 

Jan vertelt

“Mijn vrouw Dirkje en ik zijn in 1950 getrouwd. We huren de boerderij van haar vader in Emmer-Compascuum.

Een gemengd bedrijf met zo’n tien koeien en twintig hectare akkerbouwgrond, die we met twee paarden bewerkten.

De buurman kocht een trekker.

Een advertentie uit een Duitse krant. Honderden bezoekers uit Duitsland komen de grens over om bij Beijering te komen dansen en feestvieren. Bovenstaand een aankondiging van een dansavond op 13 juli 1963, aanvang 20.00 uur. Bron: eigen verzameling.

Ik schrok ervan wat dat kostte. Dan komt er nog een ploeg bij, zei hij, een eg.... Nou, dát weet ik niet hoor, dacht ik. Dat was zo’n kapitaal! En ik wás helemaal geen boer meer. Ik kwam uit een NSB-gezin en na een ruzie met mijn vader was ik in de oorlog bij de Waffen-SS gegaan. Na een halfjaar wilde ik weg, maar ik kon niet onder het contract uit. Ik zat in Den Haag en moest nieuwe intreders een basistraining geven in commando’s opvolgen en marcheren. Na de oorlog heb ik tot 10 mei 1948 in het krijgsgevangenkamp in Westerbork gezeten, in de zwaarste barak, samen met oorlogsmisdadigers. In die jaren heb ik veel geleerd en mensenkennis opgedaan. Ik had gemerkt dat het in me zat om met mensen om te gaan. Toen die mechanisering in de landbouw opkwam, besloot ik: ik wil een café hebben.

 

We kochten Hotel Schober in Vlagtwedde. Er was een restaurant, hotel en bar plus een bovenzaaltje. Ik zag het als een uitdaging om orkesten te contracteren voor dansavonden.

Maar ja, in zo’n grensdorpje komen geen mensen. De weg liep er dood – de grenzen sloten ’s avonds nog. Dus ik moest betere orkesten hebben dan de zalen in Winschoten, Musselkanaal, Ter Apel en Zuidlaren. Ik begon met plaatselijke bandjes en kreeg steeds meer klanten [6].

 

Popgroep "Shocking Blue" heeft persconferentie gegeven verband met succes van plaat 'Venus' (in de USA nummer 1). Foto: Amsterdam, 27 januari 1970. Hun namen: Mariska Veres; Robbie van Leeuwen; Klaasje van der Wal; Cor van der Beek. Bron: Nationaal Archief. Foto: Joost Evers. Licentie: Dit bestand wordt beschikbaar gesteld onder de Creative Commons CC0 1.0 Universal Public Domain Dedication.

 

Ik bouwde overal contacten op, ook in Duitsland, en ik keek nooit naar geld. Anneke Grönloh, Willeke Alberti, The Dutch Swing College Band, Milly Scott, Ria Valk, Heino, Peter Koelewijn, The Cats, Golden Earring, The Kinks, The Fortunes, Shocking Blue en Duitse groepen als Roy Black en The Rattles: ze zijn hier allemaal geweest. Dirkje en ik verwenden de artiesten en we konden ze altijd zó bellen, zonder tussenkomst van managers. We hadden op die avonden 1.000 gasten. Er was nog geen tv en mensen wilden de artiesten in levende lijve zien.

 

Gert Timmerman is in die tijd ontzettend populair bij Beijering in Vlagtwedde. Hij (en later ook samen met Hermien) en zijn band komen zelfs meer dan vijftig keer naar zijn dancing. Bron: eigen verzameling.

Als ik Duitse artiesten had, dan adverteerde ik in de Deutsche Zeitung. Zij schreven er een verhaaltje bij. De grens bij Bourtange ging ’s avonds al om zes uur dicht en die bij Bellingwolde om negen uur. Als bijvoorbeeld de populaire Blue Diamonds kwamen, dan schreef ik het douanehoofdkantoor in Willemshaven een verzoek om de grens tot half één open te houden. Zelf vroeg ik de grensbeambten wie er dan wilde staan. Dat deden ze graag, zeker als ze vrijkaarten kregen. Een journalist van een krant uit het westen heeft er eens over geschreven. Toen een ambtenaar uit Den Haag dat las, kregen ze in Bellingwolde te horen: het kan toch niet dat die Beijering voor een liter jenever de grens open krijgt! Ik heb meteen die journalist gebeld. Die heeft de zaak in Den Haag gesust.

 

Mijn oorlogsverleden heeft onze populariteit niet in de weg gezeten. Ik besefte dat ik ‘fout’ geweest was en voelde wel angst voor reacties daarop. Tenslotte zijn er mensen die in de oorlog bijvoorbeeld kinderen hebben verloren en van Jodenmensen kan ik me het voorstellen: dat komt nooit meer goed. Maar toen ik uit krijgsgevangenschap kwam, werd ik in mijn dorp op de schouder geslagen. “Fijn, Jan, dat je er weer bent!” De mensen hebben er tegen mij nooit iets over gezegd. In Vlagtwedde waren ze blij met me: ik was een enorme organisator, had altijd nieuwe ideeën en bracht leven in de brouwerij [6].

 

Voor onze jonge klanten - Groningers, veel ‘Drenties’ en Duitsers - speelde de oorlog niet meer. Sowieso hebben grensmensen geen hekel aan Duitsers. De contacten over en weer zijn er altijd geweest en die zijn gebleven. Duitse jongeren die bij ons kwamen dansen gingen normaal gesproken om zes uur de grens bij Bellingwolde over en reden via Nieuweschans weer terug. Bij ons liep alles door elkaar, iedereen kon elkaar verstaan en ik hoorde wel eens over verkeringen tussen Nederlandse en Duitse jongens en meisjes. Mensen in het grensgebied zijn allemaal gelijk en de plattelandsbevolking hier heeft geen kapsones.

 

Kijk, dit beeldje heb ik in 2004 van het Duits muziekorganisatiebureau DICRAN gekregen. Hier staat het: Jan Beijering, für sein lebenswerk ‘Musik ohne Grenzen’.

 

In 1974 zijn we ermee opgehouden. Jongeren zeiden: wat dustoe met dei olle muziek? Om populair te blijven bij de plaatselijke bevolking moest er een disco komen en een bowlingbaan en dat kostte een half miljoen. Dirkje en ik waren moe van het dag en nacht werken. Ik zou het gedaan hebben als mijn zoon de zaak had willen overnemen. Maar die had andere interessen" [7].

 

Gouden plaat voor Gert Timmerman en Hermien, In der Mondholle Nacht 3 februari 1966. Gert en Hermien Timmerman (of alleen Gert) hebben volgens Jan Beijering 67 keer opgetreden bij Beijering. Bron van de foto: Nationaal Archief. Licentie: Dit bestand wordt beschikbaar gesteld onder de Creative Commons CC0 1.0 Universal Public Domain Dedication.

 

Beijering houdt van zijn artiesten, maar...
En hoewel Jan Beijering veel van zijn bezoekers en artiesten houdt, moet je bij hem beslist niet dwars gaan liggen. Als op een gegeven moment De Spencer Davisgroep, op zijn Grand Gala du disque, niet komt opdraven, spant Jan een proces aan wegens contractbreuk. De heren van de groep vinden de afstand naar Vlagtwedde achteraf ineens veel te groot en blijven weg, ondankt het feit dat Jan ze vierduizend gulden wil uitbetalen. Jan biedt ze een vliegtuig aan naar Eelde, waar dit wijst de groep af. Later blijkt dat de groep de donderdag vóór het optreden al zijn teruggevlogen naar Engeland [12]. Theaterbureau Jan Vis uit Den Bosch lijkt een flinke schadepost te moeten bvetalen, omdat 500 van de 900 bezoekers teleurgesteld naar huis gaan. Jan eist een schadevergoeding van maar liefst 12.500 gulden. Hoe een en ander is afgelopen, is mij onbekend. [16].


Ook in 1969 gaat het mis. Jan geeft zijn advocaat opdracht om een kort geding aan te spannen tegen het management van het zangduo Tom en Dick, namelijk Holland Telstar en/of Stichting Target in Hilversum. De aantijging luidt: contractbreuk. Men geeft dan aan dat een van de zangers ziek is. Jan wil een geneeskundige verklaring zien. Die komt er niet. Dezelfde avond treden de heren op in Nijmegen. Men belooft vervolgens dat het zanduo met een snelle auto naar Vlagtwedde zullen komen om daar alsnog tegen twaalf uur in de nacht op te gaan treden. Desondanks komt het zangduo niet opdagen, en dus... [15].

 

Bezoekers dragen Jan Beijering op handen
Als Jan Beijering 70 jaar is geworden wordt hij nog steeds op handen gedragen en staat hij wederom volop in de belangstelling. Zijn verjaardag wordt uitbundig gevierd en -hoe kan het ook anders- in zijn vroegere 'Beijering' die nu 'De Marke' heet. Een feestcommissie heeft op verzoek van Jan, George Baker laten opdraven en de Hamburger formatie de Valendra's. In een grote doos is Jan op een boerenwagen naar de dansvloer vervoerd, waar hij zich weer terug in de jaren zestig waant, samen met een groot deel van zijn vroegere bezoekers. Hij heeft Vlagtwedde nooit helemaal 'in de steek gelaten' en bezit daar nu nog steeds een slijterij en is de organisator van regionale evenementen [13].


Noordelijke orkesten strijden op het kampioenschap
In januari 1967 strijden in Oldenburg én in Vlagwedde op initiatief van Jan Beijering, de directie van de Weser-Ems Halle in Oldenburg en het bureau Nord Programm, noordelijke beatorkesten om het gezamenlijk kampioenschap. Op zondag 22 januari van dat jaar stijden ze in hotel Beijering op een plaats bij de laatse vijf. Deze laatste vijf strijden in de Weser-Ems Halle in Oldenburg vervolgens tegen vijf Duitse beatbands. Degene die daarna in maart bij Beijering in Vlagtwedde de meeste punten behaalt, mag zich kampioen van Noord-Nederland en Noord-Duitsland noemen [14].

 

Boer Koekoek en 'boer' Jan

Hotel-dancing Beijering in Vlagtwedde. Bron: uitsnede van een anzichtkaart uit eigen verzameling.

Dat er bij Beijering alléén lekker kan worden gegeten, geslapen en gedanst, heeft het helemaal mis. In de jaren zestig komt Hendrik Koekoek, voorzitter van de Boerenpartij, naar hotel Beijering om over zijn partij en landspolitiek te praten. De titel van Jans advertentie luidt: 'Boer' Beijering presenteert Boer Koekoek' [21]. Daarbij komt uiteraard ook de wrevel van boer Koekoek tegen het Lanbouwschap aan de orde. Helaas is Koekoek wel te laat in de zaal aanwezig, bijna drie kwartier. Koekoek meent dat hij daar geen schuld aan heeft. De wegen naar Vlagtwedde zijn veel te smal. Hij vindt dat er vierbaans wegen moeten komen en dat dit best uit de belastingpost betaald kan worden [17].

 

Meer activiteiten bij Beijering
Tijdens de 'Tentoonstelling Westerwolde' wordt Beijering niet buiten spel gezet. Op vrijdag 2 juni wordt bij hem de 'Vrouwendag' georganiseerd met geestige voordrachten van mevrouw Eding-Asher en met muziek en zang door Ellen and the Moodmakers. Ook is er 's middags een modeshow van Modehuis Westen uit Musselkanaal [23].
Er gaat vrijwel geen week voorbij of Beijering adverteert in het Nieuwsblad van het Noorden. Zelfs maakt hij als Hotel-Restaurant 'Beijering' Vlagtwedde reclame voor vertegenwoordigers en zakenlui om daar te komen eten in zijn 'gastvrije eethuis', met 'redelijke prijzen' en een 'eigen parkeergelegenheid voor plm. 300 auto's' [24].
Aan sponsoring doet Jan ook. Hij neemt het initiatief om één gulden per betalende bezoeker aan zijn dancing te storten in de kas van GVAV. Hij hoopt daarmee dat er een fonds kan worden gevormd waaruit nieuwe spelers kunnen worden aagekocht. GVAV staat op dat moment slecht voor en moet gered worden [25]. Of dit is gelukt is mij niet bekend.

 

 

De volgende artiesten en bands die hebben opgetreden bij Beijering heb ik in diverse kranten op Delpher kunnen vinden, waarbij ik niet garandeer dat dit de echt allemaal zijn....

 

Gert en Hermien Middle of the Road Zangeres zonder Naam Luv
Corry en de Rekels Dikke Leo The Blue Daimond Janneke Peper
David Garrick Duo Onbekend Liverbirds Cocktail Trio
Imca Marina De Wama’s Tielman Brothers Trea Dobbs
The Scorpions Rita Corita Berend Boudewijn het orkest Malando
Trio Hellenique Karin Kent Ellen and the Moodmakers Milly Scott
Geschwisters Jacob Don Mercedes Ciska Peters Shocking Blue
René Carol Gonnie Baars Heikrekels Vader Abraham en zijn goede zonen
The Cats De Mounties Drafi Deutscher Dutch Swing College Band
Billy Mo Ronnie Tober Willeke Alberti, The Fortunes
Carla van Renesse Willy Alberti Louis Neefs Ria Valk
Anneke Grönloh Hank Herman Johhny Lion De Selveras
Andre van Duin Mouth and MacNeal Graham Bonney Long Tall Ernie and the Shakers
The Three Jacksons Freddy Breck Cindy und Bert Chris Montez
Frank en Mirella Johan en Henk Mud Jacques Herb
Teach In Jan Boezeroen Tee Set Boer Koekoek,
Peter Maffay The Walkers Dizzy Mans Band Roy Black
Gebroeders Brouwer Herman van Keeken Bill Ramsey Lowland Trio
Peter Orloff Vico Torriani Dave Dee Dozy Beacky Mick and Tich Rijk de Gooyer en Johny Kraaikamp
Greenfield and Cook Nico Haak en de Paniekzaaiers Chris Howland Theo en Marjan
Die Valendras The Kinks Heino Cuby and the Blizzards
George Baker Selection Rex Gildo Soulful Dynamics Golden Earring
Sandra en Andres The Sweet Peter en zijn Rockets, Bolland en Bolland
Michael Holm Bonny st. Claire Hank the Knife and the Jets Barend Servet
Bernd Cluver Unit Gloria Rob de Nijs Arne Jansen en de Les Cigales
Cock van der Palm Jurgen Marcus Gert Timmerman en vele anderen

 

 

 


Als Jan Beijering zijn bedrijf in Vlagtwedde heeft verkocht, gaat hij verder als 'Amusements- en Organisatiebureau Jan Beijering'. Ook daarmee weet hij de nodige successen te boeken. Dit is een advertentie van 28 april 1975. Bron: ingezonden.

 

Bij hotel Beijering zijn bijna dag en nacht activiteiten

Op zondag 30 januari 1974 zijn er opnamen voor de VARA rubriek 'Uit', 's Avonds van 21.45 uur tot 22.10 uur [18]. Een eigenaardig verschijnsel vindt plaats op 28 december 1974 als scheidsrechter Frans Derks en voetballer Willem van Henegem als zangduo optreden. Beijering zelf maakt dit echter niet meer mee, want eerder dat jaar heeft hij zijn zaak verkocht aan Piet Moorman [19]

 

Beijering wordt nooit vergeten
Nadat Jan en Dirkje hun hotel Beijering medio 1974 hebben verkocht zijn de vaste bezoekers hem nooit vergeten en besteden de media nog regelmalig aandacht aan zijn voormalig bedrijf. Het is

Overlijdensadvertentie van Jan Beijering, overleden vrij kort na zijn 90-jarige verjaardag in zorgcentrum De Blankenbörg te Blijham [27].

immers een begrip geworden in Nederland, maar ook ver in

Duitsland. Bij Beijering hebben artiesten met internationale faam opgetreden en altijd in een bomvolle zaal, zodat echt dansen bijna onmogelijk was. Beijering is dan ook meer geweest dan alleen een dancing in de jaren zestig. "Dansen bij Jan, dat was een happening", schrijft Harry Wubs in het Nieuwsblad van het Noorden op 14 december 1979. In zijn hart is het na de verkoop toch nog altijd 'zijn bedrijf' gebleven. Dat is ook geen wonder "Gert en Hermien Timmerman hebben 67 keer opgetreden en altijd voor een volle zaal" [22]. Deze volle zalen met veel jonge mensen hebben er ook voor gezorgd dat de dancing een beetje fungeerde als een soort huwelijksburau. Jan en Dirkje krijgen in die tijd soms trouwkaarten van mensen, waarvan ze de naam niet eens hebben geweten, maar de gezichten wel [22].

 

Niet achter de Geraniums

Jan blijft na de verkoop echter niet achter de geraniums zitten, maar blijft bemiddelen tussen artiesten en zaalhouders en verder wordt hij directeur van hotel Dopper te Stadskanaal [9]. Jan en Dirkje gaan na een aantal jaren in Borger gewoond te hebben, terug naar Vlagtwedde. Heimwee roept ze terug naar hun oude stek.

 

In een advertentie op 30 juni 1982 (zie boven) vraagt Jan Beijering, die dan in de Wilhelminastraat 21 te Vlagtwedde woont, naar adressen en telefoonnummers van Boerenkapellen, waar op dat moment veel vraag naar is [20].. Jan overlijdt op 14 februari 2012 als hij 90 jaar oud is [4]. Dirkje is op 4 januari 1986 al op 65 jarige leeftijd in Vlagtwedde overleden. In haar overlijdensadvertentie lezen we 'Zij was de gastvrouw voor iedereen' [26].

 

 

Filmpje gemaakt vlak voor het overlijden van Jan Beijering door RTV Noord, Verhalen Van Een Plek, strafbarak interneringskamp, verslag Reinder Smidt, ook op Youtube, 18 juni 2014 (https://youtu.be/wtP9xFh9Adg):

 

 

 

 

 

Noten, bronnen en referenties:

Noten, bronnen en referenties:

1. Dagblad van het Noorden d.d. 31 maart 2009: Getuigenissen oud-SS-er Beijering als erfgoed.

2. Dagblad van het Noorden d.d. 27 januari 2009: Nominatie voor documentaire.
3. Vlagtwedder Jan Beijering op 90-jarige leeftijd overleden, Dagblad v.h.Noorden, 16 febr. 2012.
4. Overlijdensadvertentie, Mensenlinq, 17 februari 2012.
5. Hennie Lemein, Dagblad van het Noorden, 31 maart 2009.
6. Duitsland Instituut, 29 juli 2020.
7. Duitsland Instituut, 29 juli 2020.
8. Nieuwsblad van het Noorden, 15 maart 1972.
9. Nieuwsblad van het Noorden, 28 september 1974.
10. Joost Seelen, Nederlanders in de Waffen-SS.
11. Nederland Dagblad, 2 mei 2011.
12. Peoplepill.com, Jan Beijering.
13. Nieuwsblad van het Noorden, 8 febr. 1992..
14. Algemeen Dagblad, 03-10-1966.
15. Nieuwsblad van het Noorden, 10-11-1969.
16. Nieuwsblad van het Noorden, 07-10-1966.
17. Nieuwsblad van het Noorden, 10-09-1966.
18. Nieuwsblad van het Noorden, 26-01-1966.
19. Nieuwsblad van het Noorden, 18-12-1974.
20. Nieuwsblad van het Noorden, 30-06-1982.

21. Nieuwsblad van het Noorden, 27-08-1966.
22. Nieuwsblad van het Noorden, 14-12-1979.
23. Nieuwsblad van het Noorden, 27-05-1972.
24. Nieuwsblad van het Noorden, 15-06-1966.
25. Nieuwsblad van het Noorden, 11-11-1969.
26. Nieuwsblad van het Noorden, 06-01-1986.

27. Advertentie op Mensenlinq.

 

Deze pagina maakt deel uit van www.nazatendevries.nl.
Aan bovenstaande tekst is de uiterste zorgvuldigheid besteed.
Desondanks kunnen er best fouten voorkomen.
Constateer je fouten en/of heb je vragen, correcties, aanvullingen.........

geef die dan even aan mij door via mijn E-mail adres.
Laat ook eens een bericht achter in het Gastenboek.
Hoogeveen, 13 mei 2021.
Update: 19 mei 2021.
Samenstelling: © Harm Hillinga
.
Menu Artikelen.
Terug naar de HomePage.
Top